Een kind van vier kan geen telefoonnummer intikken en zou niet om toestemming moeten hoeven vragen om even gedag te zeggen. In Rilo tikken kinderen op een foto van hun oma, en haar telefoon gaat over.
Haar kant is één scherm. Een foto van je kind, en een groene knop als het overgaat. Om haar erbij te krijgen is er één uitnodiging van jou nodig, omhooggehouden op een scherm als jullie samen zijn of naar haar gestuurd als ze een land verderop woont, en een ja van jou zodra ze hem geopend heeft.
Rilo wordt betaald door het gezin dat het instelt. Een grootouder is een contact, geen klant. In haar versie van de app staat nergens een prijs, niets om je op te abonneren en niets om te verlengen. Dat geldt net zo goed voor elk vriendje, elke andere ouder, en iedereen die je kind ooit belt.
Ze staat in geen enkel adresboek en heeft geen gebruikersnaam om op te zoeken, dus niemand kan haar vinden. En niemand kan je kind vinden. Ze is er omdat jij haar één uitnodiging stuurde en haar daarna zelf goedkeurde, op je eigen telefoon. Vanaf diezelfde telefoon kun je iemand er later weer af halen, en dan werkt het meteen niet meer.
Haar eigen telefoon, en één app die erop komt. We horen dat heel wat oma’s dat sneller voor elkaar krijgen dan hun kinderen, dus misschien word je niet eens om hulp gevraagd. Geen nieuw nummer, geen abonnement, en het hoeft niet hetzelfde soort telefoon te zijn als de jouwe. Zit je samen in één kamer wanneer je het bij haar installeert, dan hoeft ze nooit een link te openen, want haar telefoon laat een code zien en die van jou leest hem.